Τη θυμάμαι εκείνη την ημέρα. Σαν σήμερα, το 1997. Κυριακή πρωί και με το που ξυπνήσαμε, τα μάθαμε τα μαντάτα. Αλήθεια, πώς μαθαίναμε τα νέα πριν εθιστούμε στο σκρολάρισμα; Φαντάζομαι από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Και αν δεν πατούσαμε το κουμπί με την τσίμπλα στο μάτι, όλο και κάποιο τηλέφωνο θα χτυπούσε, όλο και κάποιος φίλος θα έπαιρνε για να μας πληροφορήσει τι συνέβη ενώ εμείς κοιμόμασταν.
Ηταν οι εποχές που η είδηση μοιραζόταν και η πρόσληψή της δεν ήταν μια μοναχική διαδικασία μέσα από την οθόνη ενός κινητού. Τέλος πάντων, κάπως έτσι έμαθα κι εγώ για τον θάνατο της Νταϊάνα. Παρά τις διάφορες θεωρίες που αναπτύχθηκαν τα επόμενα χρόνια, η ειδησεογραφία εκείνης της ημέρας ήθελε το σφοδρό στουκάρισμα στη γέφυρα Pont de l’ Alma στο Παρίσι, όπου ο σύντροφος της πριγκίπισσας Ντόντι Αλ Φαγιέντ και ο οδηγός του αυτοκινήτου σκοτώθηκαν επί τόπου, ενώ η ίδια υπέκυψε λίγη ώρα αργότερα στα τραύματά της, να ήταν συνέπεια της προσπάθειας να ξεφύγουν από τους παπαράτσι που τους κυνηγούσαν για να εξασφαλίσουν ένα κλικ του ζευγαριού.
Θυμάμαι την τελευταία φωτογραφία της, η οποία ήρθε στη δημοσιότητα λίγες ώρες αργότερα, τραβηγμένη από κάμερα ασφαλείας του ξενοδοχείου Ritz ενώ προσπαθούσε να διαφύγει από την πίσω πόρτα, πριν από τη μοιραία διαδρομή.
Τέλος Αυγούστου και φορούσε ήδη τα παπούτσια – μυτερές γόβες με κοντό αλλά πολύ λεπτό τακούνι τύπου sixties – που θα έκαναν θραύση την επόμενη σεζόν. Οπως τη θυμάμαι και σε άλλη μια φωτογραφία από εκείνο το καλοκαίρι, με ένα τιρκουάζ ολόσωμο μαγιό, μόνη στην άκρη του βατήρα ενός σκάφους κάπου στην Ιταλία, σαν να αιωρείται μεταξύ θάλασσας και ουρανού.
Αλλά και με εκείνο το τολμηρό (όσο τολμηρά μπορεί να ντυθεί μια μέλλουσα βασίλισσα) μαύρο φόρεμα Versace με το οποίο εμφανίστηκε σε γκαλά στη Νέα Υόρκη την εποχή που είχε γίνει βούκινο η σχέση του Κάρολου με την Καμίλα, εξού και καταχωρίστηκε ως revenge dress. Και με το little black dress που φορούσε όταν είχε έρθει στην Εύβοια για την κηδεία έλληνα φίλου της που είχε πεθάνει από AIDS. Και με ένα γαλάζιο με κατεβαστούς ώμους.
Οπως τη θυμάμαι και με την ειδική στολή όταν επισκεπτόταν περιοχές με νάρκες. Διότι η Νταϊάνα, το πιο πολυφωτογραφημένο πρόσωπο του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, ήταν η απόλυτη ινσταγκραμική προσωπικότητα πολύ πριν υπάρξει το Ινσταγκραμ. Και η μεγαλύτερη ινφλουένσερ πολύ πριν επινοηθεί ο όρος.
Αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν το 1997 ήταν 2026. Πρώτα απ’ όλα δεν θα την κυνηγούσαν οι παπαράτσι διότι δεν υπάρχουν πια παπαράτσι. Η ίδια θα δημοσιοποιούσε τις φωτογραφίες της, και μάλιστα με προσεκτικά διατυπωμένες λεζάντες. Μπορεί να κυκλοφορούσαν φήμες, αλλά όταν το αποφάσιζε εκείνη θα έβγαζε τις πρώτες της φωτογραφίες με τον Ντόντι. Εν τω μεταξύ, θα είχε μοιραστεί με τους πάνω από ένα δισεκατομμύριο followers της (ναι, πάνω από δισεκατομμύριο αφού περισσότεροι από 2,5 δισεκατομμύρια θεατές παρακολούθησαν την τηλεοπτική μετάδοση της κηδείας της) στιγμιότυπα με τα παιδιά της, άλλα που φτιάχνει scones στην κουζίνα της, γενικά εικόνες μιας αφοσιωμένης μητέρας. Θα είχε μιλήσει ανοιχτά για την κατάθλιψή της, για τις κρίσεις βουλιμίας, θα είχε δώσει συμβουλές ενδυνάμωσης στις γυναίκες που τις απατά ο άνδρας τους. Θα ήταν περισσότερο εκτεθειμένη αλλά έτσι όπως θα ήθελε να παρουσιάζει εκείνη τον εαυτό της, άρα λιγότερο αληθινή. Το σίγουρο, όμως, είναι ότι δεν θα σκοτωνόταν εκείνο το βράδυ στο Παρίσι προσπαθώντας να ξεφύγει από τους παπαράτσι.
Το τέλος της ιδιωτικότητας
Στην εποχή της αυτοπροβολής στα σόσιαλ, δεν υπάρχει πια ιδιωτική ζωή. Ή, πιο σωστά, η ιδιωτική ζωή είναι μέρος της δημόσιας εικόνας κάθε διάσημου. Διότι την παίρνει, την επεξεργάζεται, τη διορθώνει, τη στιλβώνει και την πλασάρει όπως θέλει. Προσπαθεί να δείχνει ευπρεπής ακόμη και στις απρέπειές του, κατά βάθος δυνατός ακόμη και στις ομολογημένες αδυναμίες του. Ετσι όμως οι άνθρωποι γίνονται επίπεδοι. Απεμπολούν τις αντιφάσεις τους. Στην εποχή των σόσιαλ, η Νταϊάνα θα ωραιοποιούσε την απελπισία της που συνετέλεσε στον μύθο της. Ναι, αλλά θα ζούσε…
