Το 1962 ο Μιχάλης Κακογιάννης σκηνοθέτησε την ταινία που δεν θα κατάφερνε ποτέ καμία άλλη να την κατεβάσει από τον θρόνο της πιο αγαπημένης ελληνικής ταινίας όλων των εποχών.
Φυσικά αναφερόμαστε στην «Ηλέκτρα» η οποία υπήρξε υποψήφια για το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας ενώ κέρδισε το βραβείο καλύτερης κινηματογραφικής μεταφοράς στο Φεστιβάλ Καννών.
Η ταινία βασίστηκε στην ομώνυμη αρχαία τραγωδία και απέσπασε διθυραμβικές κριτικές για τους ηθοποιούς, την παραγωγή, την μουσική αλλά και την οπτική του σκηνοθέτη που αγκάλιασε το αρχαίο δράμα.
Αξίζει να αναφέρουμε πως οι «New York Times» έγραψαν για την «Ηλέκτρα»: «Εκθαμβωτική εκμετάλλευση του κινηματογραφικού μέσου που μετουσιώνει το χρυσάφι της προφορικής ποίησης σε μια άλλη μορφή τέχνης» ενώ η εφημερίδα «Le Monde» ανέφερε πως πρόκειται για μια συγκλονιστική ταινία.
Στον ρόλο της Ηλέκτρας και σε ρεσιτάλ ηθοποιίας η Ειρήνη Παπά έδωσε τη λάμψη και το ταλέντο της, ενώ στον ρόλο του «Ορέστη»απολαύσαμε τον Γιάννη Φέρτη. Το καστ των ηθοποιών συμπληρώνουν επίσης οι Αλέκα Κατσέλη, Μανος Κατράκης, Νότης Περιγιάλης, Θεανώ Ιωαννίδου και Θεόδωρος Δημητρίεφ.
Ένα από τα συγκλονιστικά στοιχεία του έργου είναι η μοναδική μουσική του Μίκη Θεοδωράκη.
Την μοναδικότητα της συγκεκριμένης ταινίας την κρίνουμε και βάσει της εποχής στην οποία γυρίστηκε καθώς οτιδήποτε άλλο θα την αδικούσε.
Την δεκαετία του ’60 οι ελληνικές ταινίες που συνήθιζαν να έχουν τεράστια επιτυχία ήταν κάποια πιο «ελαφριά» και εύπεπτα μελό που γυρίζονταν σε στούντιο με τον απαραίτητο εξοπλισμό.
Στην ταινία «Ηλέκτρα», ο Μιχάλης Κακογιάννης μετέφερε την αρχαία τραγωδία στην έβδομη τέχνη χαρίζοντας στο κοινό κάτι πιο «βαρύ» από όσα είχε συνηθίσει να βλέπει.
Η επιτυχία της ταινίας, η οποία δεν μπορεί να ξεπεραστεί μετά από τόσα χρόνια, μας αποδεικνύει πως το κοινό σε όλες τις εποχές «διψάει» για καλές παραγωγές.
Ακόμα και αν καμιά φορά μοιάζει να αποπροσανατολίζεται.
