Την αποχώρησή της από το Νοσοκομείο Ρεθύμνου, έπειτα από περίπου δύο δεκαετίες υπηρεσίας στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών, γνωστοποίησε η νοσηλεύτρια Κατερίνα Καλοειδά-Κοντζανάκη, περιγράφοντας μια εξαιρετικά πιεστική εργασιακή πραγματικότητα.
Μέσα από δημόσια ανάρτησή της και δηλώσεις της, αναφέρεται στην επαγγελματική εξουθένωση, την υποστελέχωση και τις δυσκολίες που, όπως επισημαίνει, την οδήγησαν στην απόφαση να αποχωρήσει από το ΕΣΥ, βάζοντας πάνω απ’ όλα την αξιοπρέπειά της και την ψυχική της ισορροπία.
Όπως η ίδια έγραψε στο Facebook:
«Ένας κύκλος κόβεται: Η αξιοπρέπεια πάνω από την αυτοθυσία…
Ένας κύκλος που άνοιξε το 2007 με διάθεση προσφοράς, κλείνει σήμερα με μια αναγκαστική αποχώρηση. Μετά από χρόνια στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ) —εκεί που η ζωή και ο θάνατος αναμετρώνται σε δευτερόλεπτα— η πορεία μου υπήρξε σταθερή και ξεκάθαρη. Δούλεψα πάντα στις επάλξεις, μακριά από «βολέματα», τιμώντας τη στολή μου. Η νοσηλευτική είναι λειτούργημα, αλλά δεν μπορεί να ασκείται σε συνθήκες που προσβάλλουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Η απόφαση μου αυτή αποτελεί τη μοναδική διέξοδο απέναντι σε ένα σύστημα που:Αγνοεί την επαγγελματική εξουθένωση: Η χρόνια υποστελέχωση και οι εξαντλητικές βάρδιες έχουν καταστήσει την εργασιακή καθημερινότητα επικίνδυνη.
Υποτιμά το λειτούργημα: Η έλλειψη σεβασμού μετατρέπει τη νοσηλευτική από επιστήμη σε απλή διεκπεραίωση υπό πίεση.
Αδυνατεί να προστατεύσει το προσωπικό: Η στασιμότητα καθιστά αδύνατη την παροχή της ποιότητας φροντίδας που οφείλουμε στους πολίτες.
Φεύγω από το ΕΣΥ όχι γιατί έπαψα να αγαπώ τη νοσηλευτική, αλλά γιατί η αξιοπρέπεια μου και η ψυχική μου ισορροπία δεν μου επιτρέπουν πλέον να αποτελώ μέρος αυτής της κατάστασης.
Η φυγή των νοσηλευτών δεν είναι πια «φυγή», είναι λύτρωση
Ελπίζω η παραίτησή μου να αποτελέσει άλλη μια αφορμή για να αναλογιστούν την ευθύνη τους απέναντι σε όσους παραμένουν στην «πρώτη γραμμή».
Ευχαριστώ από καρδιάς τους πραγματικούς συναδέλφους και μέντορες.
Η συνεργασία μας στις εύκολες αλλά κυρίως στις δύσκολες στιγμές. Γίναμε μια ομάδα που δεν υποχώρησε στα εμπόδια και αυτό το κρατώ ως την πιο δυνατή ανάμνηση!
Η ίδια, συνεχίζει: «Φεύγω σοφότερη, έχοντας δει στην πράξη όχι μόνο τι σημαίνει άριστη συνεργασία, αλλά και τι σημαίνει τοξικότητα ή κακή πρακτική. Τα παραδείγματα προς αποφυγήν που συνάντησα ήταν εξίσου διδακτικά, καθώς με βοήθησαν να ορίσω τα δικά μου επαγγελματικά όρια και την ταυτότητα.
Η ανθρωπιά δεν μπαίνει σε βάρδιες
Μου έδειξαν με σαφήνεια ποιες αξίες δεν διαπραγματεύομαι και τι είδους ηγεσία και κουλτούρα θέλω να υπηρετώ στο μέλλον.
Η σκέψη μου στους συναδέλφους που δεν βρήκαν ακόμα τη δύναμη να ακολουθήσουν· ήμουν, είμαι και θα είμαι πάντα δίπλα σας, απλά τώρα θα τα λέμε εκτός νοσοκομείου, εκεί που θα είμαστε άνθρωποι και όχι απλά «νούμερα» σε μια βάρδια!
Κλείνω την πόρτα των ΤΕΠ με βλέμμα καθαρό… Αφήνω πίσω μου τη στολή, αλλά παίρνω μαζί μου κάθε άνθρωπο που κράτησα από το χέρι… Η προσφορά δεν τελειώνει, η ανθρωπιά δεν μπαίνει σε βάρδιες…
