Αναγκαία η συλλογική οργάνωση των ελαιοπαραγωγών για την αποτελεσματικότερη διεκδίκηση των δίκαιων αιτημάτων τους.
Σαν να μην έφταναν τα τόσα σοβαρά προβλήματα των αγροτών, έρχεται να προστεθεί σε αυτά και η συμφωνία με τη Mercosur.
Στις 12 Ιανουαρίου αναμένεται να μεταβεί στην Παραγουάη, η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, για την υπογραφή της συμφωνίας ελευθέρων συναλλαγών μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τεσσάρων χωρών της Mercosur (Αργεντινή, Βραζιλία, Παραγουάη και Ουρουγουάη) μετά την επικύρωσή της από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Η παραπάνω συμφωνία θα επιτρέψει στην Ευρωπαϊκή Ένωση να εξάγει περισσότερα αυτοκίνητα, μηχανήματα, κρασιά και οινοπνευματώδη ποτά, κάτι που ευνοεί χώρες όπως η Γερμανία, η Ισπανία και η Ιταλία.
Αντίθετα, θα διευκολυνθεί η είσοδος στην Ευρώπη κρέατος, ζάχαρης, ρυζιού, μελιού, λαδιού και σόγιας από τη Νότια Αμερική, γεγονός που ανησυχεί τους Έλληνες παραγωγούς, αφού η συγκεκριμένη συμφωνία θα ανοίξει την ευρωπαϊκή αγορά σε γεωργικά προϊόντα που θα παράγονται με λιγότερο αυστηρά, περιβαλλοντικά και υγειονομικά πρότυπα από αυτά που επιβάλλονται στους αγρότες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και χαμηλότερου κόστους σε σχέση με τα ελληνικά.
Μάλιστα, προκειμένου να μην υπάρξουν αντιδράσεις για τη συμφωνία, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, πρότεινε την πρόωρη αποδέσμευση 45 δισ. ευρώ από τα κονδύλια της ΚΑΠ, για τη στήριξη των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η βιωσιμότητα, όμως, του αγροτικού τομέα στη Χώρα μας δεν εξασφαλίζεται με καθρεφτάκια στους ιθαγενείς. Είναι ξεκάθαρο ότι, θα πρέπει να τεθούν στο τραπέζι τα σοβαρά προβλήματα της πρωτογενούς παραγωγής και ιδιαιτέρως των Ελλήνων ελαιοπαραγωγών.
Όπως επίσης θα πρέπει να ληφθούν άμεσα τα απαιτούμενα ουσιαστικά μέτρα για την ανθεκτικότητα του κλάδου της ελαιοπαραγωγής. Ας μη γελιόμαστε, τα μέτρα που αφορούν σε άλλους κλάδους του πρωτογενούς τομέα, καλοδεχούμενα είναι, βεβαίως, αλλά δεν λύνουν τα προβλήματα της παραγωγής ελαιολάδου.
Για την προστασία των ελαιοπαραγωγών από τα ανταγωνιστικά προϊόντα τρίτων χωρών (Mercosur, Τυνησία, Τουρκία κλπ) αλλά και από κάθε άλλο υποκατάστατο προϊόν εργαστηρίου, θα πρέπει να προβλεφθούν ρήτρες και όροι, ανάλογοι με τους κανόνες για τα φυτοφάρμακα και τις περιβαλλοντικές δικλείδες των ευρωπαϊκών προϊόντων. Οι ελίτ που ηγούνται της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα πρέπει να μην ξεχνάνε ότι : «ή παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς» καθώς επίσης και να μην έχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά και μάλιστα εις βάρος των κρατών μελών της.
Εξάλλου, αυτές οι περιοριστικές ρήτρες όχι μόνο πρέπει να υπάρχουν, αλλά να είναι εφαρμόσιμες στην πράξη, και αυτό σημαίνει ότι πρέπει να λειτουργεί ένας αντίστοιχος μηχανισμός ελέγχου. Επίσης, θα πρέπει να ληφθούν μέτρα για την προστασία της τιμής του ελαιοπαραγωγού, για τη δίκαιη ρύθμιση των κόκκινων αγροτικών δανείων και για τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις του ελαιολάδου, οι οποίες έχουν κατακρημνιστεί τα τελευταία χρόνια, προς όφελος άλλων κατηγοριών γεωργικής παραγωγής.
Τα ζητήματα των ελαιοπαραγωγών είναι πολλά και σοβαρά. Κάθε ελαιοπαραγωγός νοιώθει εγκαταλελειμμένος, παρατημένος στην τύχη του ανάμεσα στον θυμό και την απελπισία, γιατί τα δικά του πραγματικά προβλήματα δεν ακούγονται στο δημόσιο διάλογο, πολύ περισσότερο μετά τις συμφωνίες με τρίτες ώρες.
Ο κλάδος των ελαιοπαραγωγών που αποτελεί την πλειοψηφία του γεωργικού πληθυσμού μας, είναι ανοργάνωτος. Χαρακτηρίζεται από κατακερματισμένες πρακτικές και απόψεις σε αντίθεση με άλλους κλάδους που είναι ομοιογενείς, συμπαγείς και έχουν προνομιακή πρόσβαση τα κέντρα εξουσίας.
Είναι αλήθεια ότι, λόγω του μεγάλου αριθμού και των διαφοροποιητικών χαρακτηριστικών στις τάξεις των ελαιοπαραγωγών, η λήψη αποφάσεων για δράση είναι εξαιρετικά δύσκολη και ειδικά σε κρίσιμες συνθήκες, όπως αυτές που βιώνουμε σήμερα. Έτσι, ο κλάδος παραμένει ανοργάνωτος και δεν διεκδικεί, όσα θα έπρεπε ανάλογα με τη δυναμική του.
Γι αυτό η μόνη λύση είναι η συλλογικότητα και μαζική οργάνωση των ελαιοπαραγωγών, ανάλογα με τη δυναμική διεκδίκηση άλλων κλάδων του πρωτογενούς τομέα στη Χώρα μας, πολύ περισσότερο σήμερα, που υπάρχει μετατόπιση της εξουσίας από το τοπικό στο εθνικό και το διεθνές επίπεδο.
Επιβάλλεται λοιπόν, όλοι οι ελαιοπαραγωγοί του Νομού μας, της Κρήτης αλλά και της Χώρας γενικότερα, να οργανωθούν συλλογικά μέσω αντιπροσώπων, ώστε να προωθήσουν τα αιτήματά τους και να επηρεάσουν αποφάσεις όχι μόνο στην ελληνική έννομη τάξη αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Και είναι αυτονόητο ότι είμαστε δίπλα τους, γιατί οι μάχες δεν χαρίζονται. Κερδίζονται. Με δύναμη και συλλογικό αγώνα.
