Σήμερα δεν τιμούμε απλώς μια επέτειο. Σήμερα στεκόμαστε απέναντι στην ίδια την ιστορία μας και αναρωτιόμαστε: τι κρατήσαμε πραγματικά από εκείνον τον Αγώνα;
Η 25η Μαρτίου δεν είναι μια τελετουργία μνήμης. Είναι μια ζωντανή υπενθύμιση ότι τίποτα δεν χαρίζεται. Όλα κατακτώνται. Με πίστη, με ενότητα, με αγώνα. Ο Αγώνας του 1821 δεν ήταν μόνο μια εξέγερση για την ελευθερία. Ήταν μια βαθιά πολιτική, πνευματική και κοινωνική πράξη. Ήταν η απαίτηση ενός λαού να ζήσει με αξιοπρέπεια, με δικαιοσύνη, με ισότητα. Ήταν η ανάγκη της αυτοδιάθεσης.
Και αυτά τα αιτήματα δεν ανήκουν στο παρελθόν. Ανήκουν στο σήμερα.
Γιατί σήμερα, σε έναν κόσμο που αλλάζει βίαια και απρόβλεπτα, οι ίδιες αξίες δοκιμάζονται ξανά. Η ειρήνη δεν είναι δεδομένη. Οι εικόνες από τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή μάς υπενθυμίζουν καθημερινά πόσο εύθραυστη είναι. Οι γεωπολιτικές εντάσεις, οι προσφυγικές ροές, η ενεργειακή και κλιματική κρίση, συνθέτουν ένα περιβάλλον αβεβαιότητας που επηρεάζει άμεσα και τη δική μας ζωή.
Ταυτόχρονα, στο εσωτερικό της κοινωνίας μας, βιώνουμε μια άλλη μορφή κρίσης. Μια κρίση εμπιστοσύνης. Μια καθημερινότητα που για πολλούς πολίτες γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη, πιο άνιση, πιο πιεστική.
Απέναντι σε αυτή τη σύνθετη πραγματικότητα, το ερώτημα δεν είναι τι έγινε το 1821. Το ερώτημα είναι τι κάνουμε εμείς σήμερα.
Τι σημαίνει ελευθερία σε μια εποχή ανασφάλειας;
Τι σημαίνει δικαιοσύνη όταν οι πολίτες αισθάνονται ότι δεν αντιμετωπίζονται ισότιμα;
Τι σημαίνει πατρίδα, όταν η κοινωνική συνοχή δοκιμάζεται;
Η εθνική ανεξαρτησία σήμερα δεν είναι μόνο η υπεράσπιση των συνόρων. Είναι η ικανότητά μας να χαράσσουμε στρατηγική, να προστατεύουμε την κοινωνία, να ενισχύουμε τους θεσμούς, να διασφαλίζουμε ότι κανείς δεν μένει πίσω.
Και η δημοκρατία δεν είναι δεδομένη. Είναι ευθύνη. Είναι καθημερινός αγώνας για ισονομία, για διαφάνεια, για θεσμούς που υπηρετούν τον πολίτη και όχι συμφέροντα.
Η ιστορία του τόπου μας μάς έχει δείξει κάτι πολύ απλό αλλά και πολύ δύσκολο: όταν είμαστε ενωμένοι, όταν πιστεύουμε σε κοινές αξίες, μπορούμε να κάνουμε το «αδύνατο» δυνατό. Όταν απομακρυνόμαστε από αυτές, όλα γίνονται πιο εύθραυστα. Και σήμερα το ερώτημα είναι πιο έντονο από ποτέ: σε ποια μεριά της ιστορίας θα σταθούμε; Πώς θα διατελέσουνε τον ιστορικό μας ρόλο και με τι λέξεις η ιστορία του μέλλοντος θα κρίνει τις πράξεις του παρόντος;
Σήμερα, που η 25η Μαρτίου συμπίπτει με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, ας κρατήσουμε και το μήνυμα της ελπίδας. Όχι ως ευχή, αλλά ως ευθύνη. Να ξαναχτίσουμε σχέσεις εμπιστοσύνης. Να επενδύσουμε στην ομόνοια, στη συνύπαρξη, στην αλληλεγγύη.
Γιατί η πατρίδα δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι η καθημερινότητα των ανθρώπων της. Είναι το αν νιώθουν ασφαλείς, αν νιώθουν ότι έχουν φωνή, αν μπορούν να ελπίζουν.
Η 25η Μαρτίου μάς καλεί να μην αρκεστούμε στη μνήμη. Μας καλεί να αναλάβουμε ευθύνη.
Να δώσουμε ξανά περιεχόμενο στις λέξεις που συχνά χρησιμοποιούμε χωρίς να τις ζούμε: ελευθερία, δικαιοσύνη, ισότητα.
Να αποδείξουμε ότι είμαστε αντάξιοι όχι μόνο της ιστορίας μας, αλλά και των αναγκών του σήμερα.
Χρόνια πολλά σε όλες τις Ελληνίδες και όλους τους Έλληνες. Με πίστη στις αξίες μας, μπορούμε να σταθούμε όρθιοι στις δυσκολίες και να χτίσουμε ένα μέλλον πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο ουσιαστικό για όλους.
