Αγαπημένη μου 17χρονη,
Δεν σε γνώρισα και ούτε θα σε γνωρίσω. Δεν ξέρω αν σε λένε Μαρία, Αννα ή Ελένη. Ισως και να έχεις κάποια από αυτά τα «καινούργια» ονόματα, Ιοκάστη, Ανδρομέδα, Βρισηίδα. Εμένα πάντως με λένε Πέπη. Και θα μπορούσα να ήμουν γιαγιά σου. Αν ήμουν όμως, δεν θα ήθελα να σου δώσουν το όνομά μου, ποτέ δεν μου άρεσε.
Οταν ήμουν στην ηλικία σου, Μυρτώ ήθελαν να με λένε, σκεπτόμουν μάλιστα, όταν θα μεγάλωνα, να το αλλάξω, πίστευα ότι με τέτοιο όνομα – σαν βρισιά μου φαινόταν, άσε που με φωνάζαν «πεπόνι» – δεν θα είχα προκοπή. Μετά το συνήθισα, μη σου πω ότι το αγάπησα. Ξέρεις γιατί καλή μου; Διότι στα 16 και στα 17 μας τα περισσότερα μας φαίνονται τεράστια και απειλητικά. Οχι διότι έχουν μεγάλες διαστάσεις και είναι φοβεριστικά αλλά επειδή είναι πρωτόγνωρα.
Αγαπημένη μου, χθες το πρωί ήταν μια υπέροχη ημέρα. Η άνοιξη στα ντουζένια της, τη μύριζες παντού, ο ουρανός καταγάλανος. Εγώ όμως είχα πολλά νεύρα. Ξέρεις, ή μάλλον δεν ξέρεις, προβλήματα των μεγάλων. Ο νοικάρης που μου έχει βγάλει το λάδι, ένας άλλος που μου χρωστάει και άλλαξε το τηλέφωνό του για να μην τον βρίσκω, κάποια μικροπροβλήματα υγείας, συν η κατάθλιψη.
Και εκεί που ήθελα, δύο ώρες αφού είχα ξυπνήσει, να πέσω και να ξανακοιμηθώ, να κουκουλωθώ και να «κλειδώσω» την άνοιξη έξω από την ύπαρξή μου, άκουσα για εσένα. Και για τη φίλη σου. Που φουντάρατε μαζί από τον 6ο όροφο. Που πετάξατε σαν πουλάκια. Κι ο καταγάλανος ουρανός έγινε κατακόκκινος. (Ηξερες άραγε τη Λούλα Αναγνωστάκη; Ή τον Κώστα Καρυωτάκη, όπως αναρωτιέται ο Μάνος Ελευθερίου σε ένα ποίημα που έγραψε για έναν «φίλο» σου, τον Βαγγέλη Γιακουμάκη;).
Ξέχασα και τα προβλήματά μου και τα πάντα αγάπη μου. Εσάς σκεφτόμουν μόνο. Ορθιες και μόνες μες στη φοβερή ερημία του πλήθους. (Αυτό είναι του Μανόλη Αναγνωστάκη, αδελφού της Λούλας, νομίζω ότι τον κάνετε στο σχολείο).
Ηταν σαν να σας έβλεπα, γιατί την ξέρω καλά την Ηλιούπολη, μένουν φίλοι μου εκεί. Αχ μωρέ, γιατί δεν κοιτάξατε γύρω σας πριν κοιτάξετε προς τα κάτω και, κυρίως, προς την άβυσσο μέσα σας; Η μισή Αθήνα θα ήταν πιάτο μπροστά στα μάτια σας. Ηλιόλουστη και όμορφη μέσα στην ασχήμια της.
Αυτή η εικόνα, αυτή η ισορροπία μεταξύ ομορφιάς και ασχήμιας, μπορεί να σας απέτρεπε. Ενα τσακ χωρίζει την απόφαση της ζωής από την απόφαση του θανάτου. Κι εγώ ήθελα να αυτοκτονήσω στην ηλικία σου. Δεν θυμάμαι και αμφιβάλλω αν και τότε ήξερα το γιατί. Στάθηκα λοιπόν στο πεζοδρόμιο και περίμενα να πέσω μπροστά στα διερχόμενα αυτοκίνητα. Ξέρεις γιατί δεν το έκανα; Διότι ήμουν αδιάθετη και ντράπηκα που θα με πήγαιναν στο νεκροτομείο με τη σερβιέτα.
Δύσκολες εφηβείες
Αχ κορίτσι μου, δύσκολο πράγμα η εφηβεία. Οι ορμόνες μάς μουρλαίνουν. Ολα μας φαίνονται σκληρά και ανεκπλήρωτα. Τι λέω όμως τώρα η χαζή; Το ότι φαίνονται έτσι ενώ δεν είναι, το καταλαβαίνουμε μετά. Οταν είμαστε μέσα στο πρόβλημα δεν μπορούμε να το δούμε στις πραγματικές του διαστάσεις. Γι’ αυτό και το τελευταίο γράμμα σου, πριν το γράψεις, θα έπρεπε να το φωνάξεις, να ουρλιάξεις παντού ότι τα πάντα σού φαίνονταν σκοτεινά κι αβάσταχτα.
Και μόνο που θα το έλεγες αγάπη μου, θα ερχόταν το φως. Και μετά θα απλώνονταν χέρια προς το μέρος σου. Λες, ας πούμε, ότι πίστευες που δεν θα έγραφες καλά στις Πανελλήνιες, δεν θα έβρισκες καλή δουλειά, δεν θα έβγαζες αρκετά χρήματα. Να σου πω ένα μυστικό; Δεν έχω σπουδάσει, δεν ήθελα, φοβόμουν να το πω στους γονείς μου, πήρα θάρρος και το είπα.
Αγαπημένη μου 17χρονη, ένα μεγάλο συγγνώμη θα ήθελα να σου ζητήσω. Για όσα δεν κάναμε για εσένα και για όλα τα παιδιά που βουτάνε στην εσωτερική τους άβυσσο. Ως άτομα, ως κοινωνία, ως κράτος.https://www.tanea.gr/editor/pepi-ragkousi/
