Ήταν 1η Σεπτεμβρίου 2022 στο κατάμεστο Κατράκειο. Ο τραγουδιστής πάνω στη σκηνή ερμηνεύει με έναν τρόπο κατάδικό του τις «Ώρες μικρές». Δίπλα, η μητέρα του χορεύει.
Εκείνος γονατίζει μπροστά της και συνεχίζει να τραγουδά. Αυτή η σχεδόν σωματική σχέση του Γιώργου Μαζωνάκη με το τραγούδι αφορούσε και τη διαχρονική «θερμοκρασία» που είχε αναπτύξει με το κοινό του επί τρεις δεκαετίες.
Τους θαυμαστές που στάθηκαν δίπλα του – στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, την τηλεόραση και τις συναυλίες – ακόμη και όταν η οικογενειακή του περιπέτεια βγήκε στη δημοσιότητα, όταν η διένεξη με τους δικούς του έγινε πρωτοσέλιδο. Τους ακροατές που δεν τον εγκατέλειψαν – αντίθετα ένιωσαν την ανάγκη να τον προστατεύσουν με ένα μήνυμα όπως προστατεύεις κάποιον δικό σου. Και τους νεότερους που τον ανακάλυψαν μέσω του ΤίκTok και του YouTube.
Σύμφωνα με τη χθεσινή ανακοίνωση του νοσοκομείου «Ελπίς», ο Γιώργος Μαζωνάκης έφτασε στις 16.45 το απόγευμα με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, χωρίς αναπνοή και σφυγμό. Του έγινε ΚΑΡΠΑ σύμφωνα με το πρωτόκολλο, δυστυχώς χωρίς επιτυχία. Ο θάνατός του διαπιστώθηκε στις 17.40.
Στις 20 του μήνα θα ανέβαινε στη σκηνή της Τεχνόπολης για τη συναυλία στην οποία είχε δώσει τον τίτλο «33 χρόνια από το Α έως το Ω». Μια αναδρομή σε όλη του την πορεία. Δεν πρόλαβε να την τραγουδήσει, αλλά για τους απανταχού ακροατές του η συναυλία είναι σαν να έχει γίνει.
Πίσω από τη σκηνή τα τελευταία χρόνια ήταν θολά. Ο εγκλεισμός του στο Δρομοκαΐτειο τον Αύγουστο του 2025 άνοιξε πληγές που δεν έκλεισαν ποτέ,όπως λένε στενοί συνεργάτες του. Η σχέση με την οικογένειά του ράγισε, η επαγγελματική συνεργασία με την αδελφή του κατέληξε σε μηνύσεις και εκατέρωθεν κατηγορίες.
Ο τραγουδιστής με την ξεχωριστή χροιά και το αίσθημα της «αυτοανάφλεξης» πάνω στη σκηνή καταγόταν από τη Σητεία της Κρήτης και μεγάλωσε στη Νίκαια του Πειραιά. Γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1972 και στα 20 του έκανε τα πρώτα του βήματα στο τραγούδι. Είχε μιλήσει πολλές φορές για τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, ότι έζησε τη γειτονιά, το παιχνίδι, την ένταση, τις όμορφες στιγμές, τα έθιμα, τις Πρωτομαγιές και όλα όσα σημάδευαν εκείνη την εποχή.
Είχε αρχίσει να δουλεύει από τα 15 του τραγουδώντας σε μαγαζί, ενώ ακόμη πήγαινε στην Α’ Λυκείου. «Δεν θεώρησα ποτέ ότι ο εαυτός μου είναι ο υπέρτατος, ο μοναδικός. Πιο πολλές φορές τον εαυτό μου τον υποβίβαζα»,
είχε εκμυστηρευτεί γιαόσους ξέρουν να διαβάζουν πίσω από τη λάμψη της πίστας. Μιλούσε για μια τακτική που έμαθε με τα χρόνια, δηλαδή να μιλάει όποτε θέλει εκείνος, όχι όποτε θέλουν οι άλλοι, να εξηγεί με γεγονότα και όχι με θυμό, να κρατά απόσταση από τη θορυβώδη επικαιρότητα. Ελεγε πως για χρόνια η έκθεση του έφερνε τρόμο, μέχρι που κατάλαβε πως η ησυχία είναι πιο πολύτιμη.
Λαϊκότητα και καλτ
Έγινε ένας από τους πιο δημοφιλείς λαϊκούς τραγουδιστές της γενιάς του, γεμίζοντας επί χρόνια τα νυχτερινά κέντρα αφήνοντας πίσω του τραγούδια – λεζάντες που μένουν ως τις μέρες μας για τη νεότερη γενιά που τον ανακαλύπτει κάπου ανάμεσα στα όρια της λαϊκότητας και του καλτ.
Κομμάτια όπως το «Gucci φόρεμα» (όπου μιλούσε για λογαριασμό των γεωγραφικά «απόκληρων»: «Γέννημα θρέμμα δυτικής Αττικής/ Έχουμε περηφάνια εδώ εμείς και λόγο τιμής/ Μπουρνάζι, Αιγάλεω, Περιστέρι»), «Ανήκω σε μένα», «Θέλω να γυρίσω», «Παλιόπαιδο θα γίνω», «Στον έρωτα παρανοείς», «Ζηλεύω», «Σάββατο».
Σταρ, ερμηνευτής, «παιδί της νύχτας» – τρία πρόσωπα σε ένα, μια σχέση με το κοινό που λίγοι κατάφεραν να χτίσουν όπως εκείνος. Ξεχώριζε και για τις εκκεντρικές του εμφανίσεις, τα ασυνήθιστα κοστούμια, τα αξεσουάρ, τη διάθεσή του να πειραματίζεται με τη μόδα. Κάθε δημόσια εμφάνισή του γινόταν θέμα συζήτησης.
Ακολουθούσε πάντα τη δική του αισθητική, συχνά σε πείσμα μιας καθωσπρέπει αντίληψης. Το 2020, για παράδειγμα, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας «Μπουζούκι. Οι Ευαίσθητες Χορδές» τιμήθηκε στον Πειραιά, εκεί όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, για τις σχεδόν εκατό εκατομμύρια προβολές και ακροάσεις του άλμπουμ «Αγαπώ Σημαίνει».
Το τραγούδι «Ωρες Μικρές» ήταν η αφορμή για μια εκστρατεία υπέρ του μπουζουκιού. Δεκάδες καλλιτέχνες στάθηκαν τότε δίπλα του, αλλά προφανώς ξεχώρισε η τιμητική επιστολή που έλαβε από τον Μίκη Θεοδωράκη.
Ίσως πάντως η πιο καθαρή και ειλικρινής εικόνα του ήταν ενός ανθρώπου που ποτέ δεν έμεινε ικανοποιημένος με την επιτυχία, που πάντα αναζητούσε ένα καλύτερο ημιτόνιο πριν περάσει στους θαυμαστές, ένα «σουξέ» που τον έφερνε πιο κοντά στο κοινό του και δεν τον απομάκρυνε από την αλήθεια του. Γι’ αυτό και η σχέση του με το κοινό σφραγίστηκε από ένα σλόγκαν – «Όσο ζω Μαζώ» – γεγονός που συμβαίνει συνήθως σε τραγουδιστές οι οποίοι υπερβαίνουν την επαγγελματική σχέση με το ακροατήριό τους.
Γι’ αυτό και η απήχησή του ως φαινομένου άγγιζε χώρους πέραν της πίστας. Μόλις το περασμένο καλοκαίρι είχε κυκλοφορήσει το videoclip του για τις «Επιπτώσεις» με πλάνα να τον δείχνουν σε έναν ιδιαίτερο κινηματογραφικό κόσμο, δημιούργημα της σκηνοθέτριας Εύης Καλογηροπούλου.https://www.tanea.gr/editor/zoi-liaka/
