Τα Βορίζια θρηνούν. Και μαζί τους, θρηνεί ολόκληρη η Κρήτη. Όχι μόνο για τις ζωές που χάθηκαν, αλλά για το σκοτάδι που απλώνεται, κάθε φορά που η βία βρίσκει τόπο να ριζώσει.
Αυτό που συνέβη δεν είναι η Κρήτη που ξέρουμε. Δεν είναι η γη της περηφάνιας, της λεβεντιάς και της ψυχής που ξέρει να αγαπά, να συγχωρεί και να στέκει όρθια μέσα στις δυσκολίες.
Είναι το πρόσωπο μιας σιωπηρής παρακμής, που για χρόνια ανεχόμαστε. Είναι το τίμημα της αδράνειας, της ανοχής, του φόβου να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους.
Η οπλοκατοχή, η αυθαιρεσία, η “μαγκιά” που σκοτώνει — δεν είναι παρά σημάδια ενός παρακράτους που δηλητηριάζει τη ρίζα του τόπου μας. Και αυτό το παρακράτος πρέπει να τελειώσει εδώ και τώρα.
Η Πολιτεία δεν μπορεί πια να σιωπά ούτε να παρακολουθεί από απόσταση. Χρειάζονται ουσιαστικές πολιτικές, όχι εξαγγελίες.
• Αφοπλισμός με σχέδιο και κοινωνική συναίνεση.
• Παιδεία που καλλιεργεί σεβασμό, όχι φόβο.
• Ανάπτυξη που δίνει ευκαιρίες στα χωριά, αντί για αδιέξοδα.
• Θεσμοί που λειτουργούν δίκαια, γρήγορα, ανθρώπινα.
Η Κρήτη δεν έχει ανάγκη από εκδίκηση· έχει ανάγκη από δικαιοσύνη. Δεν θέλει άλλους “σασμούς” που θάβουν το πρόβλημα· θέλει κάθαρση. Θέλει αλήθεια.
Γιατί Κρήτη δεν είναι το αίμα στα χώματα. Είναι η ευλογημένη της γη, τα πρόσωπα των ανθρώπων της, οι αξίες της.
Ας σταθούμε, επιτέλους, στο ύψος αυτής της γης. Κι ας υποσχεθούμε πως αυτή η τραγωδία θα είναι η τελευταία που θα γεννηθεί από τη σιωπή μας.
