Μια συγκλονιστική ανάρτηση στη μνήμη του Αντώνη Καρυώτη, μέσα από έναν νοερό διάλογο με τη μητέρα του, ξυπνά τις οδυνηρές μνήμες από εκείνη τη νύχτα στο λιμάνι του Πειραιά και θέτει στο επίκεντρο την ανθρωπιά, την εγκατάλειψη και τη μνήμη που δεν πρέπει να σβήσει
Τρία χρόνια έχουν περάσει από εκείνο το βράδυ που το λιμάνι του Πειραιά έγινε σκηνικό μιας υπόθεσης που συγκλόνισε την Ελλάδα. Ο Αντώνης Καρυώτης βρέθηκε στη θάλασσα, λίγα μόλις μέτρα από ανθρώπους που θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη σωτηρία του. Οι εικόνες που καταγράφηκαν εκείνη τη νύχτα έμειναν βαθιά χαραγμένες στη συλλογική μνήμη.
Με αφορμή τη συμπλήρωση τριών χρόνων από τον θάνατό του, ένα συγκλονιστικό κείμενο του Τόλη Αναγνωστόπουλου, συνοδευόμενο από έργο του ζωγράφου Σπύρου Ζαχαρόπουλου, επιχειρεί να δώσει φωνή στον Αντώνη. Να αποτυπώσει, μέσα από έναν φανταστικό διάλογο με τη μητέρα του, όσα ίσως θα ήθελε να φωνάξει εκείνες τις τελευταίες στιγμές, αλλά και όσα έμειναν αναπάντητα μετά τον χαμό του.
«Η μέρα που η ανθρωπιά πνίγηκε στο λιμάνι». Μια φράση βαριά, που γίνεται ο τίτλος μιας ανάρτησης για την εγκατάλειψη, την αδιαφορία, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τη μνήμη που δεν πρέπει να ξεθωριάσει όταν σβήσουν τα φώτα της επικαιρότητας.
Το κείμενο καταλήγει σε λίγες λέξεις που συμπυκνώνουν όλο το βάρος της ανάρτησης: «Για τον Αντώνη που δεν τον άφησαν να επιβιβαστεί στη ζωή. Αιωνία η μνήμη του».
Η μέρα που η ανθρωπιά πνίγηκε στο λιμάνι.
Κάτσε ρε φίλε άσε με να μπω, μη σπρώχνεις. Φιλάρα πίσω, πες σε αυτόν με τα γαλόνια να με αφήσει, μέσα ήμουν, έχω εισιτήριο. Θα πέσω ρε παιδιά, μην σπρωχ..Έπεσα, δεν θα το θέλατε, βοήθεια. Μη μου γυρνάτε την πλάτη, βουλιάζω. Καπιτάνιο σου έκαναν νεύμα να φύγεις μην τους ακούς, σταμάτα τις μηχανές. Εσείς απέξω από το λιμάνι και τα γύρω πλοία αφήστε τα κινητά, ένα σωσίβιο πετάξτε μόνο. Άνθρωπος στη θάλασ.. ρε παιδ…
-Ηρέμησε αγόρι μου όλα καλά τώρα
-Μάνα εσύ; Δεν μπορεί. Με άφησαν να..
-Ναι αγόρι μου, σε εγκατέλειψαν. Όπως και μετά από δυο τρεις μέρες όλοι από αυτούς που τώρα θλίβονται. Όσο κρατάει ψηφιακά ο πόνος πλέον
-Σαν τα παιδιά από το τρένο;
-Σαν τα παιδιά από το τρένο, ναι
-Δεν με ήθελαν στον κόσμο τους; Επειδή ήμουν αδύναμος και ΑΜΕΑ μάνα;
-Επειδή ήσουν καλός αγόρι μου…
Κείμενο: Τόλης Αναγνωστόπουλος
Ζωγράφος: Σπύρος Ζαχαρόπουλος
Για τον Αντώνη που δεν τον άφησαν να επιβιβαστεί στη ζωή.
Αιωνία η μνήμη τουhttps://www.neakriti.gr/
