Υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις φαίνονται μικρές μπροστά στο μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής. Στιγμές όπου οι πραγματικοί ήρωες δεν φορούν μανδύες, αλλά τη στολή του πυροσβέστη, του λιμενικού, του αστυνομικού ή τα ρούχα της καθημερινής εργασίας. Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί ο νεαρός ψαράς Νίκος Ματθαιάκης από την Αγία Γαλήνη Ρεθύμνου περιοχή που τυλίχθηκε στις φλόγες.
Σε μια μέρα όπου η θάλασσα λυσσομανούσε, οι άνεμοι έφταναν τα 160 χιλιόμετρα την ώρα και η φωτιά είχε φτάσει ως την ακτογραμμή, ο Νίκος δεν δίστασε όταν ειδοποιήθηκε από το Λιμεναρχείο. Χωρίς δεύτερη σκέψη, ανταποκρίθηκε στην κλήση για βοήθεια.
«Κάναμε και εμείς το καθήκον μας… Κλήθηκα από το Λιμεναρχείο κατά τις 4 το μεσημέρι να είμαι stand by. Μου ζήτησαν βοήθεια και την έδωσα απλόχερα. Πήγα με το αλιευτικό μου εκεί πέρα, τον “Άγιο Σπυρίδωνα”», αφηγείται στο Cretalive.gr.
Το σκηνικό που αντίκρισε στον Άγιο Παύλο ήταν εφιαλτικό. Η φωτιά είχε κυκλώσει την περιοχή, οι φλόγες τύλιγαν την ταβέρνα και τα τουριστικά καταλύματα, ενώ οι εκρήξεις από φιάλες υγραερίου ενίσχυαν την αγωνία. Ταυτόχρονα, η φουρτουνιασμένη θάλασσα δυσκόλευε κάθε προσπάθεια διάσωσης, ενώ περίπου τριάντα άνθρωποι είχαν εγκλωβιστεί στην παραλία χωρίς διέξοδο.
«Ήταν αποπνικτικά από θέμα φωτιάς και καπνού αλλά και οι άνεμοι ήταν τυφώνας. Φανταστείτε ότι κατέγραψαν μέχρι 160 χιλιόμετρα ριπή αέρα», περιγράφει ο Νίκος Ματθαιάκης.
Γνωρίζοντας καλά την περιοχή, ο Νίκος κατάφερε να προσεγγίσει την ακτή με το αλιευτικό του, έχοντας μαζί του έναν λιμενικό. Παρά τις αντίξοες συνθήκες, πλησίασε τους εγκλωβισμένους, όπου οι φλόγες και οι εκρήξεις από φιάλες δημιουργούσαν ένα σκηνικό τρόμου.
«Ήταν στη γωνία του Αγίου Παύλου είχαν εγκλωβιστεί άνθρωποι. Από πάνω καιγόταν η ταβέρνα και τα καταλύματα. Έσκασαν και κάποιες φιάλες. Ακούγαμε τα “μπαμ”. Πλησίασα με το καϊκάκι. Είμαι κατεχιάρης της περιοχής. Προσέγγισα με μεγάλη δυσκολία. Καθόλου εύκολο.»
Το μικρό αλιευτικό δεν μπορούσε να μεταφέρει όλους τους εγκλωβισμένους ταυτόχρονα. Ανάμεσά τους υπήρχαν ηλικιωμένοι που δυσκολεύονταν να ανέβουν στο σκάφος. Ο ψαράς, ωστόσο, πραγματοποίησε διαδοχικά δρομολόγια, αψηφώντας τον κίνδυνο και την ένταση της κακοκαιρίας.
«Ήταν κάπου 30 άτομα εκεί μαζεμένοι. Ήταν και κάποιοι ηλικιωμένοι. Δεν μπορούσαν εύκολα να ανέβουν στο καΐκι. Η κακοκαιρία ήταν φοβερή. Τρεις φορές πήρα ανθρώπους γιατί το καΐκι μου είναι μικρό».
Η επιχείρηση διάσωσης ολοκληρώθηκε χάρη στη συνεργασία όλων των εμπλεκομένων. Οι εγκλωβισμένοι μεταφέρθηκαν αρχικά με τον «Άγιο Σπυρίδωνα» και στη συνέχεια επιβιβάστηκαν στα σκάφη του Λιμενικού Σώματος, το φουσκωτό 1005 και το περιπολικό ΠΛΣ 624. Τα πληρώματα, παρά τα κύματα και τις ακραίες συνθήκες, κατάφεραν να ολοκληρώσουν με ασφάλεια τη μεταφορά των πολιτών. Εκείνη τη στιγμή, δεν υπήρχαν τίτλοι ή διαχωρισμοί, μόνο άνθρωποι που ένωσαν τις δυνάμεις τους για να σώσουν συνανθρώπους.
Οι εικόνες αυτής της δραματικής εμπειρίας θα συνοδεύουν για πάντα τον Νίκο Ματθαιάκη.
«Κάνω τον ψαρά από τότε που γεννήθηκα… Και ο πατέρας μου ψαράς. Έχουμε ζήσει φωτιές αλλά αυτό το δράμα, να είναι άνθρωποι εγκλωβισμένοι στην παραλία, το έζησα πρώτη φορά. Και δεν θέλω να το ξαναζήσω. Είναι ψυχοπλακωτικό να βλέπεις τον άλλον να αγωνιά να σωθεί, να καίγεται η περιουσία του, οι φιάλες να “σκάνε”. Είχαν αρπάξει φωτιά οι καλαμωτές στα καταλύματα και έπεφταν στο καΐκι σπίθες. Τις σβήσαμε με τη μάνικα. Μπορούσαμε να πάθουμε ζημιά και εμείς, να πάρουμε φωτιά…».
Η μαρτυρία του Νίκου Ματθαιάκη αποτελεί την πιο ανθρώπινη αποτύπωση μιας τραγωδίας που σημάδεψε το νότιο Ρέθυμνο. Μιας φωτιάς που άφησε πίσω της ανυπολόγιστες καταστροφές και δύο νεκρούς πυροσβέστες, τον Παντελή και τον Μανόλη, που έδωσαν τη ζωή τους στη μάχη με τις φλόγες.
Πρόκειται και για μια υπενθύμιση πως στις πιο δύσκολες ώρες αναδεικνύονται οι άνθρωποι της πρώτης γραμμής. Οι πυροσβέστες, οι λιμενικοί που ρίχτηκαν στη μάχη με τα σκάφη τους, οι αστυνομικοί που εκκένωσαν οικισμούς, οι εθελοντές και οι πολίτες που στάθηκαν δίπλα στον συνάνθρωπο χωρίς δεύτερη σκέψη.
Σε εκείνο το απόκοσμο σκηνικό, όπου η φωτιά συνάντησε τη θάλασσα και ο καπνός έκρυβε τον ουρανό, κάποιοι απέδειξαν ότι η αλληλεγγύη, η αυταπάρνηση και το αίσθημα του καθήκοντος μπορούν να ξεπεράσουν ακόμη και τον φόβο. Αυτές οι μαρτυρίες αξίζει να μείνουν ζωντανές.
