Δύο βραδιές-ορόσημο για τη λυράρισσα που έπαιξε μπροστά σε 22.000 φιλάθλους μετά την επετειακή της συναυλία στην Αθήνα
Από ένα κατάμεστο Κύτταρο Live Club μέχρι τον τελικό Κυπέλλου Ελλάδας και τη μεγάλη γιορτή του ΟΦΗ στο Πανθεσσαλικό Στάδιο, η Γεωργία Νταγάκη έζησε μέσα σε μόλις δύο ημέρες στιγμές που συμπύκνωσαν μια ολόκληρη διαδρομή 20 χρόνων.
Η σπουδαία Κρητικιά λυράρισσα, μία από τις πιο ξεχωριστές παρουσίες της σύγχρονης ελληνικής μουσικής σκηνής, βρέθηκε αρχικά στη σκηνή του Κυττάρου παρουσιάζοντας την επετειακή παράσταση «Από την Κρήτη ως το Άπειρο», γιορτάζοντας δύο δεκαετίες καλλιτεχνικής πορείας. Ένα μουσικό ταξίδι που δεν ήταν απλώς μια συναυλία, αλλά μια βαθιά προσωπική επιστροφή στις στιγμές, στις συνεργασίες και στις μάχες που τη διαμόρφωσαν.
Με την κρητική λύρα στα χέρια της, ένα όργανο που θεωρείται σχεδόν αποκλειστικά ανδρική υπόθεση, η Γεωργία Νταγάκη κατάφερε όχι μόνο να σπάσει στερεότυπα, αλλά και να δημιουργήσει τη δική της ξεχωριστή μουσική ταυτότητα, φέρνοντας τη λύρα έξω από τα στενά όρια της παράδοσης και συστήνοντάς τη σε νέους ήχους, από το rock και την pop μέχρι την ηλεκτρονική μουσική και τις avant-garde επιρροές.
Η ίδια, μέσα από την ανάρτησή της μετά τον τελικό, θυμήθηκε ακριβώς αυτή τη διαδρομή: τα πρώτα της βήματα πριν από 20 χρόνια, τις δυσκολίες, τα ερωτήματα και τις αμφισβητήσεις που συνάντησε.
«Γιατί ένα κορίτσι να παίζει κρητική λύρα; Γιατί μια γυναίκα να παίζει κρητική λύρα με αυτόν τον τρόπο; Γιατί γιατί γιατί…», έγραψε χαρακτηριστικά, μιλώντας ανοιχτά για τα στερεότυπα και τις παθογένειες που χρειάστηκε να αντιμετωπίσει.
Και σαν να ήρθε η ίδια η ζωή να της δώσει την πιο δυνατή απάντηση, λίγες ώρες μετά το κατάμεστο και «μυσταγωγικό», όπως το χαρακτήρισε, Κύτταρο, βρέθηκε στον τελικό Κυπέλλου Ελλάδας, κρατώντας ξανά τη λύρα της αυτή τη φορά μπροστά σε 22.000 θεατές, εκπροσωπώντας τον ΟΦΗ και ολόκληρη την Κρήτη.
Η στιγμή είχε ξεχωριστό βάρος. Ο ΟΦΗ επέστρεφε σε έναν μεγάλο τελικό και η παρουσία της εκεί δεν ήταν απλώς μουσική. Ήταν συμβολική. Ήταν η εικόνα μιας σύγχρονης Κρήτης που κουβαλά την παράδοσή της με περηφάνια και χωρίς περιορισμούς.
Η ίδια μίλησε με συγκίνηση για αυτή τη σύνδεση, τονίζοντας πόσο όμορφο είναι να ταυτίζεται το πρόσωπό της με την εικόνα της Κρήτης και πόσο σημαντικό ήταν να συμμετέχει σε έναν τελικό που γιορτάστηκε χωρίς τη σκιά της βίας, μόνο με πάθος, πολιτισμό και συναίσθημα.
Η χαρά για τον ΟΦΗ ήταν τεράστια. Η κατάκτηση του Κυπέλλου μετά από 29 χρόνια έδωσε ακόμη μεγαλύτερη ένταση σε αυτές τις στιγμές, με τη λύρα της να γίνεται κομμάτι αυτής της συλλογικής μνήμης και γιορτής για τους φίλους της ομάδας.
Μέσα σε δύο βράδια, η Γεωργία Νταγάκη δεν γιόρτασε μόνο τη δική της πορεία. Επιβεβαίωσε πως η τέχνη, η παράδοση και η προσωπική επιμονή μπορούν να συναντηθούν με τον αθλητισμό, την ταυτότητα και τη συλλογική συγκίνηση.
Και το πιο δυνατό σημείο της ανάρτησής της ήρθε στο τέλος, εκεί όπου η προσωπική της ιστορία έγινε μήνυμα προς όλες τις γυναίκες:
«Κορίτσια, κοπέλες, γυναίκες, μη σας πείσει ποτέ κανείς για το πού μπορούμε να φτάσουμε».
Ίσως τελικά αυτό να είναι και το πραγματικό της ταξίδι «Από την Κρήτη ως το Άπειρο»: όχι μόνο η μουσική διαδρομή μιας σπουδαίας λυράρισσας, αλλά η απόδειξη πως όταν κάποιος ακολουθεί τον δικό του δρόμο, η μοίρα βρίσκει πάντα τον τρόπο να τον δικαιώσει.
Αναλυτικά η ανάρτησή της
Ας τα πάρουμε τα πράγματα λοιπόν απ την αρχή…🤍
Τι συνέβη αυτές τις δύο μέρες που πέρασαν; Και άραγε συνέβησαν όλα αυτά στ’ αλήθεια; Ας κάνουμε λοιπόν, έναν μικρό απολογισμό.
Η αρχή έγινε, όταν πριν από 20 χρόνια ξεκίνησα να κάνω τα πρώτα μου καλλιτεχνικά βήματα. Αμέσως μετά, ήρθαν ο δυσκολίες που έπρεπε να αντιμετωπίσω.
Γιατί ένα κορίτσι να παίζει κρητική λύρα; Γιατί μια κοπέλα να παίρνει τη λύρα και να προσπαθεί να την εντάξει σε άλλους χώρους και μέρη εκτός Κρήτης;
Γιατί μια γυναίκα να παίζει κρητική λύρα με αυτόν τον τρόπο και να δημιουργεί ένα νέο άλλο είδος μουσικής στην Ελλάδα και όχι αυστηρά παραδοσιακό.
Γιατί γιατί γιατί…
Στερεότυπα και παθογένειες που έπρεπε να αντιμετωπιστούν από ένα κορίτσι, μια κοπέλα, μια γυναίκα.
Δεν υπάρχει γιατί, ακόμα κι αν πούμε πως υπάρχει. Τη μοίρα μας δεν την επιλέγουμε άλλα μαγικά αυτή μας επιλέγει.
Όπως λέει το νέο μου τραγούδι:
«Στο δρόμο το δικό μου πήρα τα πάντα επώ μου, να ‘ταν το τυχερό μου η μοίρα το γραφτό μου»
Και σήμερα φτάσαμε εδώ ; Πού; Δεν ξέρω…
Ξέρω μόνο ότι προχθές έπαιξα σε ένα κατάμεστο και μυσταγωγικό KYTTARO Live Club / ΚΥΤΤΑΡΟ, με ένα κοινό που έχω δημιουργήσει και σέβεται απόλυτα αυτό που είμαι και κάνω, γιορτάζοντας τα 20 μου χρόνια γεμάτη συγκίνηση για αυτό που έχουμε καταφέρει.. Μια υπέροχη ομάδα συνεργατών με υποστήριξη και απόλυτη εμπιστοσύνη προς εμένα και τη μουσική μου. Ανθρώπους που χαίρονται με τη χαρά μου. Πρόσωπα γεμάτα αγάπη.
Και εχθές λίγες ώρες αργότερα βρέθηκα πάλι με τη λύρα μου ανά χείρας, στον τελικό κυπέλλου Ελλάδος να αντιπροσωπεύω τον ΟΦΗ. Να παίζω τις μουσικές μου μπροστά σε 22.000 κόσμο.
Τι όμορφο να ταυτίζουν το πρόσωπό σου, με την εικόνα της Κρήτης και πόσο υπέροχο να παίρνεις μέρος σε έναν αγώνα τελικού, που επιτέλους δεν δημιουργούνται επεισόδια βίας.
Κορίτσια, κοπέλες, γυναίκες, μη σας πείσει ποτέ κανείς για το πού μπορούμε να φτάσουμε. Αυτό το γνωρίζει η μοίρα του καθενός, την οποία εμείς οι ίδιες τελικά ορίζουμε. Εγώ μπορώ να υποσχεθώ πως θα πάμε δυνατά και για τα επόμενα 20. Σας υπόσχομαι πως πάντα θα προσπαθώ να εστιάζω στα θετικά αυτού του δύσκολου δρόμου, και θα προσπαθώ να παίρνω το δρόμο προς το φως. Πάντα.
Μαζί.
Από την Κρήτη ως το Άπειρο
Ας τα πάρουμε τα πράγματα λοιπόν από την αρχή»https://www.newsbeast.gr/
