Τα 57 θύματα της τραγωδίας στα Τέμπη δεν είναι αριθμοί. Είναι πρόσωπα, όνειρα, οικογένειες που μέσα σε μια νύχτα διαλύθηκαν. Οι μνήμες νωπές, ο πόνος δεν έχει κοπάσει και η φωνή της Κοινωνίας συνεχίζει να απαιτεί το αυτονόητο: Δικαιοσύνη.
Η τραγωδία στα Τέμπη δεν είναι μόνο μια αποτυχία του κρατικού μηχανισμού να διασφαλίσει την ασφαλή λειτουργία των σιδηροδρομικών γραμμών. Είναι μια θλιβερή και εξοργιστική υπενθύμιση των πολιτικών ευθυνών που βαραίνουν όσους είχαν τη θεσμική υποχρέωση να προστατεύσουν τη ζωή των πολιτών.
Κι όμως, αντί να ακουστεί η λαϊκή φωνή και να αναληφθούν ξεκάθαρα οι ευθύνες, η Πολιτεία έσπευσε να αποτινάξει από πάνω της κάθε πολιτικό βάρος. Να κάνει το άσπρο–μαύρο. Να υποβαθμίσει τις ευθύνες. Να κλείσει την τραγωδία σε ένα συρτάρι, κόντρα στο λαϊκό αίσθημα, κόντρα στην ανάγκη για λογοδοσία.
Ο σεβασμός στα 57 θύματα απαιτεί κάτι πολύ περισσότερο από λόγια και μνημόσυνα. Απαιτεί απόδοση ευθυνών, τιμωρία, πλήρη διαλεύκανση, αλλά και αλλαγές που θα διασφαλίσουν ότι δεν θα ξανασυμβεί.
Η Δικαιοσύνη είναι πράξη Δημοκρατίας.
Και τα Τέμπη δε θα ξεχαστούν.
