Στις 5 Ιουλίου 2015 η Ελλάδα πέρασε πιο κοντά από ποτέ από το παγόβουνο, αλλά με μια kolotoumba συνέχισε να πλέει στην Ευρώπη
Δέκα χρόνια μετά, το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 δεν φαντάζει ως πράξη δημοκρατικής ενδυνάμωσης, αλλά ως θεσμική εκτροπή υπό το πρόσχημα της λαϊκής ετυμηγορίας. Ένα ερώτημα ακατανόητο, για μια συμφωνία που είχε ήδη αποσυρθεί, χρησιμοποιήθηκε για να νομιμοποιήσει πολιτικά έναν τυχοδιωκτισμό χωρίς σχέδιο και χωρίς στρατηγική.
Η τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, εγκλωβισμένη στις ίδιες της τις αυταπάτες, οδήγησε τη χώρα στο χείλος του ευρωπαϊκού γκρεμού, επέβαλε capital controls, υπονόμευσε τους θεσμούς και με όσα και όπως τα διαχειρίστηκε, διέσπειρε διχαστικό λόγο μεταξύ των Ελλήνων.
Το «Όχι» των πολιτών μετατράπηκε εντός ημερών σε «Ναι», αποκαλύπτοντας την κενότητα και του αφηγήματος και του ερωτήματος.
Σήμερα, δέκα χρόνια μετά, δεν χρειάζεται να ξανανοίξουμε τις πληγές, ούτε να χωριστούμε σε πλατείες. Οφείλουμε να θυμόμαστε όσα συνέβησαν τότε, όσα μας έκαναν να αγωνιούμε για την ουσία και το μέλλον της χώρας.
Οφείλουμε, αν μάθαμε από το δημοψήφισμα του 2015, να μην υποτιμήσουμε ξανά τη δύναμη του λαϊκισμού. Για να μην υποστούμε ξανά τα όσα προκαλεί η ψευδαίσθηση των εύκολων λύσεων.
Στις 5 Ιουλίου 2015 η Ελλάδα πέρασε πιο κοντά από ποτέ από το παγόβουνο. Στην πραγματικότητα, έπεσε πάνω του, αλλά με μια μανούβρα πολιτικής αναστροφής (=kolotoumba) και πολύ περισσότερο με την καθολική παραδοχή, ότι πρέπει πάντα να ανήκουμε στη Δύση, το καράβι δεν βυθίστηκε.
Ότι ακόμα ψάχνει να βρει λιμάνι, είναι μια άλλη συζήτηση.
